Jack Ketchum „Dziewczyna z sąsiedztwa” – lektura dla odważnych

Szczerze mówiąc, dość późno przeczytałam tą książkę. Tylko dlatego, że została strasznie rozreklamowana, a z doświadczenia wiem, że takie powieści są na ogół dość marne. Jednak, nie można tego powiedzieć w tym przypadku. Osobiście, nie mogłam oderwać się od tej lektury – przeczytałam ją od początku do końca, bez chwili przerwy i jestem pewna, że wielu zachowa się tak samo, gdy tylko „Dziewczyna z sąsiedztwa” wpadnie im w ręce. Wstęp napisał sam Stephen King, chyba sam jest wielbicielem tej książki i słusznie, bo to prawdziwa bomba. Jak wiadomo, Ketchum oparł swoje dzieło na faktach autentycznych (o czym wspomina na końcu, w posłowiu). Ogólnie, powieść napisana jest prostym, nieskomplikowanym językiem. Autor najdokładniej opisuje sceny tortur dokonywane na niewinnej dziewczynie, ale odniosłam wrażenie, że nie ma to na celu obrzydzić czytelnika tylko wzruszyć i dać do myślenia (akurat w tej materii książka zdała egzamin). Narratorem jest dwunastoletni chłopiec (czasami wypowiada się, jako dorosły mężczyzna, który wspomina koszmar dzieciństwa), który jest w pewnym sensie bohaterem dynamicznym. Na początku David jest niemym obserwatorem krzywdy Meg – nie reaguje, a nawet mu się to podoba. Dopiero pod koniec powieści, kiedy jest już za późno, próbuje to przerwać i jakoś pomóc dziewczynie. Nie mogę powiedzieć, że zachowanie Davida denerwuje czytelnika, bo ja osobiście byłam w stanie go zrozumieć, ale niektórych jego postawa może odrobinę zirytować. Pierwsza połowa książki ma na celu uśpić czujność czytelnika. Autor drobiazgowo ukazuje nam życie w latach 50., przenosząc nas w świat dzieciństwa. A potem, bez żadnego ostrzeżenia, zostajemy rzuceni w sam środek koszmaru, którego, w pewnym sensie, stajemy się obserwatorami. I właśnie dlatego jest to książka tylko dla ludzi o mocnych nerwach, ponieważ wielu może czuć się bardzo niekomfortowo, czytając o tak wynaturzonych rzeczach, wielu może pomyśleć, że to chore i niewłaściwe. Spotkałam się z opiniami, że po przeczytaniu tego dzieła, niejeden może bać się spojrzeć w lustro, wstydząc się swojego człowieczeństwa i podejrzewam, że jest w tym trochę prawdy (mnie to nie dotyczy, bo ja już od dawna wstydzę się tego, że jestem człowiekiem). Ta książka bardzo dobitnie daje czytelnikowi do zrozumienia, że najgorszymi potworami są ludzie i to ich należy się bać. W posłowiu Ketchum wyjaśnia, co sądzi o osobnikach pokroju Ruth Chandler, ale w trakcie trwania powieści stara się powstrzymywać od osądów, pozostawiając to czytelnikowi. Film „The Girl Next Door” (2007) jest wierną ekranizacją książki i cieszę się, że zanim przeczytałam powieść sięgnęłam po film, bo w pewnym stopniu mnie uodpornił i dzięki temu dałam radę dobrnąć do końca książki, unikając całkowitego zalania łzami - choć trochę płakałam, to fakt:) Nie wyobrażam sobie, żeby jakikolwiek fan prozy z dreszczykiem nie sięgnął po tę pozycję, bo moim zdaniem jest to najbardziej przerażająca powieść, jaką przeczytałam – tylko dlatego, że wydarzenia opisane tutaj mogą zdarzyć się naprawdę praktycznie każdemu. Jack Ketchum naprawdę wie, jak przykuć uwagę czytelnika, nie pozwalając mu na chwilę oddechu, a po skończonej lekturze zostawiając więcej pytań niż odpowiedzi. Szczerze polecam każdemu, kto się odważy:)