piątek, 31 sierpnia 2012

„Cassadaga” (2011)

Głucha nauczycielka plastyki, Lily, po tragicznej śmierci młodszej siostry wyjeżdża na Uniwersytet Cassadaga i wprowadza się do domu, zamieszkiwanego przez pewną staruszkę i jej tajemniczego wnuczka. Z początku Lily jakoś radzi sobie ze wspomnieniami o siostrze, jednak wszystko zmienia się po poznaniu kilku osób, którzy zabierają ją na seans spirytystyczny, na którym kobieta nawiązuje kontakt ze swoją siostrą. Wkrótce potem Lily zaczynają nękać niepokojące wizje, z których wnioskuje, że w jakiś sposób porozumiała się z zamordowaną dziewczyną, której morderca nigdy nie został złapany. Lily postanawia na własną rękę odnaleźć sprawcę tej zbrodni.
Horror twórcy „Dread” (2009), Anthony’ego DiBlasi’ego. Do seansu zachęcił mnie okrutny plakat, który obiecuje istną rzeź, ale równocześnie ze względu na rok produkcji nie pozbyłam się pewnej dozy sceptycyzmu, wszak byłam przekonana, że oto będę miała do czynienia z kolejnym efekciarskim pseudo horrorem, bez jakiegokolwiek klimatu grozy. Ale już pierwsze minuty projekcji zmusiły mnie do całkowitej zmiany nastawiania. Realizacja, pomimo ewidentnie niskiego budżetu, stoi na naprawdę wysokim poziomie, a to dlatego, że reżyser zdaje się doskonale wyczuwać ten gatunek, wie, czego oczekują jego wielbiciele. „Cassadaga” jest swoistym miszmaszem podgatunkowym – klasyczna ghost story umiejętnie przeplata się z odstręczającymi momentami gore, dając widzom mieszankę znanych schematów polaną niesamowicie intrygującym sosem. DiBlasi opiera całą konstrukcję fabularną na oklepanych szablonach, ale robi to z tak wielkim wyczuciem, że odbiorca niejednokrotnie ma wrażenie, że oto ma do czynienia z czymś nowym, na wskroś oryginalnym.
Pierwsza połowa filmu pokrótce przedstawia nam postać Lily i tragedię, która wymusiła na niej wyjazd z miasta. Głucha kobieta pragnie pogodzić się ze śmiercią swojej młodszej siostry, nad którą sprawowała opiekę. Po zatrzymaniu się w nowym miejscu i zapisaniu na Uniwersytecie Cassadaga, poznaje mężczyznę, który z kolei przedstawia jej swoich znajomych. Wszyscy biorą udział w seansie spirytystycznym, co rzecz jasna stanie się przyczyną koszmarnych wydarzeń, które w dalszej części seansu nieodmiennie będą towarzyszyć naszej protagonistce. Na początku twórcy całkowicie skupiają się na duszącym klimacie. Widz będzie świadkiem przerażających halucynacji Lily, z których na szczególną uwagę zasługują niepokojące migawki – kompilacje koszmarnych obrazów, akcentowane piszczącą ścieżką dźwiękową. W pierwszej połowie uświadczymy tylko ułamka średnio makabrycznych scen, jak na przykład białe robaki wyżerające skórę na ręce Lily (nawiązanie do „Boogeymana 2”, 2007), ale są one umiejętnie równoważone przez nastrojowe zjawiska paranormalne, które z pewnością przyprawią niejednego odbiorcę o szybsze bicie serca.
W drugiej połowie filmu na prowadzenie wysuwa się wątek kryminalny. Lily stara się odnaleźć mordercę dziewczyny, która objawia się w jej wizjach (znakomita charakteryzacja zjawy!). W tym momencie widz zostanie skonfrontowany z iście odstręczającymi scenami gore, ale duszący klimat nadal będzie doskonale wyczuwalny. Modus operandi zabójcy, zwanego Gepetto, który przekształca swoje ofiary w karykaturalne marionetki jest najoryginalniejszym pomysłem w tym miszmaszowym obrazie. Kiedy kamera skupia się na działalności mordercy obraz zostaje nasycony pastelowymi kolorami, szczególnie żółcią i pomarańczem, co w połączeniu z makabrą dodatkowo wzmaga surrealizm sytuacyjny. Duszący klimat, hipnotyzujące obrazy, przerażająca charakteryzacja ducha kobiety… A to wszystko bez ingerencji komputera, bez sztucznych efektów. Twórcą zauważalnie zależało na realizmie, więc postanowili zrobić film w starym stylu, wykorzystując fizycznie obecne na planie rekwizyty zamiast najnowszych zdobyczy techniki. W ten sposób nakręcili iście intrygujący obraz dla wielbicieli klasycznych horrorów - schematyczny, ale jakże niepokojący. Takiej atmosfery grozy i tak znakomicie zrealizowanych scen mordów próżno szukać w innych współczesnych horrorowych tworach.
Cała oś fabularna skupia się na postaci Lily, wykreowanej przez mało znaną Kelen Coleman, która bez większego wysiłku zdobyła moją sympatię – dostałam przekonującą, pozytywną postać, której mogłam dopingować przez cały czas trwania filmu.
Jeśli zmęczyły już was sztuczne efekty komputerowe w horrorach, jeśli lubicie stare, klasyczne horrory, które stawiają przede wszystkim na gęsty klimat grozy i kilka jakże realistycznych scen gore to „Cassadaga” jest właśnie dla was. Tutaj każdy integralny dla tego gatunku element z nawiązką spełnia swoje zadanie, każdy moment tej produkcji nacechowany jest tym, co entuzjaści horrorów kochają najbardziej – czystą grozą!

12 komentarzy:

  1. Musze przyznać, że plakat jest wyzywający.

    Pozdrawiam!

    OdpowiedzUsuń
  2. Pierwsze, co przykuło mój wzrok to własnie plakat, bardzo wyróżniający się. Chociaż zostałaś pozytywnie zaskoczona, ja nadal jestem odrobinę nieprzekonana. Ale zainteresowałaś mnie i poszukam gdzieś tego filmu. Pozdrawiam.

    OdpowiedzUsuń
  3. Nie tylko plakat się wyróżnia, ale i sam tytuł. Recenzja zaintrygowała mnie i dlatego na pewno obejrzę.

    OdpowiedzUsuń
    Odpowiedzi
    1. Polecam - jak dla mnie ten film wybija się ponad mierny poziom współczesnych horrorów.
      Aha, zapomniałabym - poczekaj też, aż przelecą napisy końcowe, bo po nich jest jeszcze jedna zaskakująca scena:)

      Usuń
    2. Taa. Zawsze patrzę czy coś jeszcze pokażą po napisach końcowych. Osobiście to współczuję bohaterce. Film w całości był bardzo ciekawy. Nie jest to bezmyślny film ze sztucznymi elementami gore, ale naprawdę wciągający i trzyma w napięciu.

      Czytałam tę pseudoopinię i nie rozumiem co tej dziewczynie takiego zawiniłaś, że po tobie jedzie.

      Usuń
    3. Ee tam jedzie:) Bardziej mnie rozbawiła niż obraziła;)

      Usuń
    4. Ach jeśli już mowa o krwawych produkcjach. Czy oglądałaś może taki film pt Man behind the sun z 1988r? Jest ponoś strasznie brutalny.

      Usuń
    5. Właśnie nie:/ Ciągle to odkładam, bo tyle się na temat tego filmu naczytałam, że nie wiem, czy zdołam przetrwać tak bestialski seans...

      Usuń
    6. Ja mam tak samo. Wszędzie są jakieś granice.

      Usuń
  4. Widziałem. Fajny film.
    Buffy, widziałaś jedną głupią, zazdrosną gimbuskę? Normalnie aż posikałem się z jej pustego łba, patrz
    http://nomyfault.blogspot.com/2012/09/nasza-konkurencja-blospotowa.html

    Devil666

    OdpowiedzUsuń
    Odpowiedzi
    1. Widziałam, dzisiaj rano. Też mnie to rozbawiło:) Wróżę tej dziewczynce sporo sukcesu:)

      Usuń
  5. Hej! Pierwszy raz na Twoim blogu, ale czytam, że warto :) Sam oglądam sporo horrorów - od najpodlejszych i odpychających (w kwestii wykonania) po te wysmakowane i wciągające. Co do "Cassadaga" to zgadzam się z opinią. Współczesne amerykańskie horrory w większości to chłam i jak znajdzie się coś takiego, to trzeba to pokazać, że jednak warto przekopać się przez metr mułu by znaleźć coś cennego. Film jest nietuzinkowy, ale przez sposób kręcenia oraz pokazania scen ma się wrażenie, że już gdzieś się to widziało. Na szczęście wszystko jest na tyle skrzętnie zrobione, że nie jest to nachalne. W filmach cenię sobie logikę i tutaj nie mogę się specjalnie doczepić. Może poza jedną sceną, już przy samym końcu, gdzie policjant przyjeżdża do budowniczego szklarni i sugeruje, że bohaterce żeby położyła się na tyle samochodu. Od razu wiedziałem, że coś się szykuje a samo przygotowanie do tego, co nastąpiło potem było lekko naciągane. Na szczęście w dobie filmów SyFy to jest prawdziwa perełka.

    OdpowiedzUsuń

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...