![]() |
| Plakat filmu. „You're Killing Me” 2023, Iris Indie International |
Charyzmatyczny występ McKaley Miller, którą fani kina grozy mogli widzieć choćby w „Ma” Tate'a Taylora, obok nieodżałowanej Anne Heche, najjaśniej błyszczącej gwiazdy „You're Killing Me” Beth Hanny i Jerrena Laudera. Jaśniej od bardziej doświadczonego, a co za tym idzie bardziej rozpoznawalnego Dermota Mulroneya (m.in. „Psychopata” Jona Amiela, „Zodiak” Davida Finchera, „Stoker” Parka Chan-wooka”, „Naznaczony: rozdział 3” Leigh Whannella, „Lavender” Eda Gassa-Donnelly'ego, „Umma” Iris K. Shim, „Krzyk VI” Matta Bettinelliego-Olpina i Tylera Gilletta), który miał już okazję współpracować z Jerrenem Lauderem, przy okazji „Mrocznego lokatora” (2022). Z kolei z Anne Heche Mulroney poprzednio spotkał się na planie telewizyjnego dramatu kryminalnego z 2011 roku, „Milczącego świadka” Petera Markle'a. McKaley Miller w „You're Killing Me” wciela się w postać licealistki Eden Murphy, która na tyle dobrze zna realia, by w gonieniu za swoim marzeniem nie zdawać się wyłącznie na uczciwą, ciężką pracę. Wzorowa uczennica szkoły średniej wie, że w procesie rekrutacyjnym nie mniej ważne od wyników w nauce są listy polecające. Może nawet ważniejsze. W tym świecie najwybitniejsi uczniowie nie mają szans z uprzywilejowanymi trójkowiczami – mniej więcej taki podtekst zawarto w scenariuszu „You're Killing Me”. Thrillera, którego lepiej nie traktować zbyt poważnie. I nie mam tutaj na myśli krytyki amerykańskiego (w zasadzie mam podejrzenie graniczące z pewnością, że nepotyzm i kolesiostwo rządzą wszędzie) systemu rekrutacji na studia. Chodzi o prowadzenie poszczególnych postaci. Iście slasherowe? Szczerze mówiąc, nie mogę sobie przypomnieć ani jednego reprezentanta rzeczonej gałęzi horroru, który aż tak naginałby rzeczywistość do swoich potrzeb. Właściwie tak zwane nielogiczne zachowania bohaterek i bohaterów kina slash akurat moją cierpliwość niezmiernie rzadko wystawiają na próbę, bo w prawdziwym świecie nie takie „nielogiczne działania” już widziałam. Też sama podejmowałam – nocne szwendanie się po „dzikich zakątkach” (zwykle bez telefonu), podążanie za zagadkowymi odgłosami i tak dalej. Myślę jednak - może się oszukuję - że nawet ja, podręcznikowa slasherowa ofiara;), na miejscu głównej bohaterki „You're Killing Me” nie chwaliłabym się swoją nowo zdobytą wiedzą. A przynajmniej nie tak szybko. Mogła udawać, że nie dobrała się do telefonu Goocha (przekonująca kreacja Wila Deusnera), nie tyle przyjaciela, ile służącego Barretta Schrodera (przeciętne wykonanie Brice'a Anthony'ego Hellera), jedynego syna prawdopodobnie najbardziej wpływowego człowieka w mieście, kongresmena, który posiada klucz do złotych uniwersyteckich bram. Z takiego założenia wychodzi Eden Murphy, ambitna dziewczyna wywodząca się z klasy robotniczej. Razem ze swoją przyjaciółką Zarą (Keyara Milliner, która całkiem nieźle wywiązała się z zadania, polegającego na... irytowaniu widza?) szkołę wyższą wybrała już w dzieciństwie, ale jak na razie tylko jedna z nich została przyjęta na tę upragnioną uczelnię. Zara wprawdzie uważa, że to szalony pomysł, ale koniec końców daje się zaciągnąć na domową imprezę tematyczną – pod tytułem „Heaven and Hell” - chłopaka ze szkolnej ławy, Barretta Schrodera. Na pierwszy rzut oka niemożebnie rozpieszczonego synalka ważnego polityka, pławiącego się w luksusie, niemającego żadnych zmartwień, aroganckiego „młodego boga”, który „łaskawie” wziął pod swoje nieopiekuńcze skrzydła dorównującą mu bezwzględnością, szkolną sportsmenkę Zarę (ładnie popisująca się, stosownie dokazująca Morgana Van Peebles) i poniżanego przez własnego ojca Goocha. Anioły i demony w posiadłości uprzywilejowanej amerykańskiej rodziny.
![]() |
| źródło: https://www.moviemeter.com/ |
Oferta dla niewymagających widzów. Głupawy amerykański thriller z cynicznym (jak zapewne orzekłyby gadające głowy w telewizorni) podtekstem od początkującej reżyserki Beth Hanny i trochę bardziej doświadczonego filmowca Jerrena Laudera, którzy wzięli na warsztat scenariusz Walkera Hare'a i Brada Martocello. Nieciągnąca się opowieść nie tylko o nastolatkach. Nieprzesadnie dynamiczna, ale slow burning to na pewno nie jest. Wypadałoby więc doradzić zdwojoną ostrożność preferującym tę drugą formułę w podchodzeniu do niniejszego dziełka. Tak swobodnego, że aż naciąganego, niewybuchowego widowiska pod tytułem „You're Killing Me”. Wypadałoby, ale chyba nie mnie. Zwolenniczki wolniejszych filmowych rytmów, która całkiem miło spędziła czas z tym wadliwym utworkiem.











.jpg)




